Fuck yourself

Nou, dat dacht ik dus niet maar ik heb wel je aandacht.
Je kunt niet de hele dag seksen, maar goede verhalen kun je altijd lezen. Zeker als goed beschreven seks of erotiek daar onderdeel van uitmaakt.
Zaterdag 28 januari a.s. begint de EWA Schrijfmarathon 2017.
Een competitie waarin 54 schrijvers zich gedurende het jaar gaan meten op hun erotisch literaire vaardigheden aan de hand van een opdracht. Nou ja, als ze afvallen na een stemronde doen ze niet meer mee natuurlijk.
Ik nodig je uit mee te lezen en op verhalen te stemmen zodra ze gepubliceerd zijn.
Want schrijven is leuk, gelezen worden is nog leuker!
Door mij voltooide opdrachten zal ik hier plaatsen nadat de stemronde is geweest en schrijvers bekend zijn.
Getagged ,

Donor

Zolang ik mij kan herinneren ben ik geregistreerd donor. Voor alles.
Ooit met een met pen ingevuld codicil in mijn portemonnee, dat er steeds meer beduimeld uitzag. Tegenwoordig ergens in een digitale omgeving. Ik dacht er jaren niet meer aan.
Met het aannemen van het wetsvoorstel rondom orgaandonatie kwam er om mij heen even een nieuwe dialoog op gang over de lichaamsdelen die (uiteindelijk) in andere lijven zouden belanden.
Ik vind het nog steeds een goede keuze, want na de dood zal ik geen behoefte meer hebben aan al die – mogelijk voor anderen levensreddende – organen. De enige lichte treurnis die ik erover voel is de gedachte dat ik er niet bij zal zijn om van de blijdschap van de ander te genieten.

Daarom heb ik besloten bij leven te gaan doneren. Ik word altruïstisch donor.
Ik wil erbij zijn als bepaalde gewenste delen van mij in een ander belanden. Ik wil het geluk in die ogen zien, de tranen, en het stamelende, gekreunde dankwoord horen en dat het hun leven zo veranderd heeft.

Altruïstisch donorschap geeft me tevens invloed op wie de ontvanger zal zijn, want ik moet helaas wel selectief zijn.
Maar voor wie in aanmerking komt, stel ik uit de onmetelijke goedheid van mijn hart daarom mijn vingers, pik en tong ter beschikking voor opname in het lichaam… en als het even kan, ook mijn voeten.

Getagged ,

29 februari

Deze bijzondere datum mag niet ontbreken in dit blog.
Interessante(re) tekst volgt…

Voordeel

Als je iets kwijtraakt, hoef je je geen zorgen meer te maken of je het verliest.
Maar de leegte is van een andere orde…

Hot Bitch

Ik bevond me in een kleurloze, anonieme kamer in een eindeloze rij van een kolossaal Oost-Duits woonblok waar ter indoctrinatie en geestelijke verheffing, via een openbaar geluidssysteem eindeloze en monotone toespraken van communistische leiders werden afgespeeld.
Als ik mijn ogen sloot werd ik geconfronteerd met beelden van zulke hoeveelheden e-mails, dat de moed me in de schoenen zonk.
Uren eerder was ik overvallen door een bitch die mijn temperatuur naar een ongezond niveau had gejaagd. Dit had ik mijn leven niet meegemaakt.
Veel water, en paracetamol was het advies. Het werd een knokpartij van tien dagen…
Inmiddels heeft ze het onderspit gedolven.
De grootste uitdaging is nu hoe ik mijn broek omhoog houd.

Getagged ,

Feestje

Vandaag had een feestje moeten/kunnen/horen te zijn. Een feestje van Liefde. Dat soort feestjes vier je echter samen.
Het ging anders.
Soms heeft de liefde meer moed nodig dan er op dat moment is.

Getagged , ,

22.55

Dat was het tijdstip vandaag precies een jaar geleden.
Elf minuten later was de dialoog gestart.

Theelabel

20160104_202323 (2)

Er is niets dat dat tegenhoudt…
De vraag is wanneer je het accepteert.

Getagged ,

HELD

Ze luistert aandachtig naar mijn verhaal. Als ik haper, wegkijk en in mijn ogen wrijf, zegt ze: “Voor velen in dit bedrijf ben je een held om wat je gedaan hebt. Je was de enige die handelde.”
Ik glimlach, held zijn is fijn. Maar ik deed wat paste bij mijn rol, wat ik moest doen. Ik handelde zoals ik geleerd had. Tweemaal binnen vier maanden.
Twee levens die een dramatische wending namen, waarvan de eerste wanhopige vijftien minuten in mijn handen.
Bij het vertrek van de ambulance had ik gerookt, opgelucht gelachen en gedacht dat het voorbij was.

Goed getraind en niet voorbereid, was ik.
Lang geleden en niet afgerond, is het.

De held uit een spannende anekdote van drie jaar terug heeft twee demonen op zijn schouder. Er om lachen, het herstel van betrokkenen noch de overtuiging dat er geen andere weg was, heeft de groei van die demonen kunnen afremmen. Ze manifesteren zich steeds nadrukkelijker.

Met moeite komt het eruit: “Ik heb hulp nodig.”
Ze knikt. Binnen enkele uren is het geregeld.
Morgen begint de therapie voor traumaverwerking.

Brug

Meer dan vijftien meter is het niet. Zo dichtbij was ze de laatste maanden niet geweest.
Ik sta op een brug en kijk naar de winkel waar ze op dat moment werkt.
De wereld tussen ons is gehaast, maar het rumoer verdwijnt als ik me richt op haar.

Ze is bezig de wereld voor anderen kleuriger en mooier te maken. Haar slanke vingers schikken en positioneren het vrolijke decor op de vierkante centimeter. Ze is gefocust.
Ik geniet van haar beweging en glimlach als ze achteruit stapt en beschouwend naar haar eigen werk kijkt.

Het is verleidelijk om alles in een keer te overbruggen. Dichterbij haar te zijn. Maar de intimiteit van dit moment ligt in haar onwetendheid van mijn aanwezigheid.

Als ik haar zie lachen word ik blij van haar ontspannen blik. Het is goed zo.
Ik draai me om en word een met de stad.

Vlak voordat ik een brief aan haar post, schrijf ik achterop de envelop dat ik haar gezien heb… en mooi vind.

Getagged , ,